Birçok kadın hayatının belirli dönemlerinde ya da belirli koşullar altında kendini arka plana atar. İhmal etmek her zaman farkında olunarak yapılan bir davranış değildir; bazen koşulların ağırlığı, bazen rollerin çokluğu, bazen de içsel sesin bastırılması nedeniyle ortaya çıkar. Kendini ihmal etmek; bedenini, zihnini, duygularını veya ihtiyaçlarını geri plana atmak şeklinde farklı alanlarda görülebilir.
Sorumluluklar Arttığında
Birçok kadın aynı anda birçok sorumluluğu üstlenir. İş, aile, ev düzeni, çocuk bakımı, sosyal bağlar ve duygusal ilişkiler bir araya geldiğinde kişi kendi ihtiyaçlarını geri plana iter. “Önce iş bitsin”, “önce çocuklar halledilsin”, “önce ev toparlansın” derken gün biter. Bu durum fark edilmeden rutine dönüşür ve kadın kendi ihtiyaçlarını lüks olarak görmeye başlar.
Başkalarının Mutluluğunu Öncelik Ettiğinde
Bazı kadınlar başkalarının huzuru kendi huzurundan önce gelir. Partneri, çocukları, ailesi, arkadaşları ya da iş arkadaşları mutlu olsun diye çabalar. Fakat bu süreçte kendini nasıl hissettiğini düşünmez. İhtiyaçlarını, isteklerini, kırgınlıklarını ya da yorulduğunu söylemek yerine susarak ilerler. Bu durum uzun vadede kendi varlığını önemsememeye dönüşür.
Duygularını Bastırdığında
Birçok kadın duygularını yönetmek yerine bastırmayı öğrenir. Öfkeyi yutar, kırgınlığı sessizce taşır, üzüntüyü paylaşmaz, hayal kırıklığını halının altına süpürür. Duygularını yok saymak kısa vadede “sorun çıkmamasını” sağlar gibi görünse de uzun vadede kendini ihmal etmenin en görünmez yollarından biridir. Çünkü duygular ifade edilmedikçe yük olarak insanın içinde birikir.
Zamanı Hep Başkalarına Ayırdığında
Kendine vakit ayırmak birçok kadın için son sırada kalır. Kahve içmek, yürüyüş yapmak, kitap okumak, dinlenmek, sosyalleşmek, spor yapmak gibi basit aktiviteler bile “sonra”ya bırakılır. Gün bittiğinde kalan küçük zaman dilimi ise çoğu zaman yorgunlukla tüketilir. Zamanı yönetmek dışarıdan bakıldığında basit görünse de zihinsel ve duygusal kapasiteyi doğrudan etkiler.
Yardım İstemeyi Zayıflık Saydığında
Bazı kadınlar yardım istemeyi zayıflık ya da bağımlılık gibi algılar. “Ben hallederim”, “Ben yaparım”, “Gerek yok” gibi cümlelerle yükü üstlenmeye devam ederler. Oysa yardım istemek güç göstergesidir. Yardım almamak ise yüke dönüşür. Bir süre sonra beden yorulur, zihin yorulur, ilişkiler yorulur ve ihmal kendini göstermeye başlar.
Başkalarını Üzmeme İçgüdüsüyle Hareket Ettiğinde
Bazen kadınlar kendi ihtiyaçlarını gözetmek yerine “başkası üzülmesin” diye karar alır. Reddedememek, sınır koyamamak, hayır diyememek bu davranış biçimini güçlendirir. Kişi kendi rahatlığını, sağlığını, zamanını ya da ruh halini zorlayarak ilerler. Bu da uzun vadeli bir ihmal türüne dönüşür.
Kendi Değerini Sorguladığında
Kendini değersiz hissetmek ya da önem vermemek de ihmalin bir boyutudur. Bazı kadınlar başarılarını küçümser, çabalarını normalleştirir, ihtiyaçlarını gereksiz görür. “Benim isteğim önemli değil” cümlesi dışarıdan duyulmaz ama içeride sık sık tekrar edilir.
Kadınların kendini ihmal ettiği durumlar çoğu zaman görünmezdir; çünkü bu ihmal alışkanlıklarla, rollerle ve beklentilerle iç içedir. Kişi durup nefes almadıkça, kendini dinlemedikçe ve ihtiyaçlarını ciddiye almadıkça bu ihmal fark edilmez. Bu nedenle dikkat edilmesi gereken en önemli şey, kişinin kendine dönüp “ben neye ihtiyacım var?” diye sorabildiği anları yaratabilmesidir.
